Maandag stond ik weer voor 7’en naast mijn bed want vandaag was ik uitgenodigd door Jessica, de leerkracht op Spastic Johor om met de school mee te gaan op een uitstapje naar een kipfabriek. Dit was althans hetgeen dat ik gehoord had. Ik had mij er al van alles bij voorgesteld: dat ik massa’s kippen zou zien, die allemaal een kopje kleiner gemaakt waren, schoongemaakt werder om vervolgens verpakt in de koeling te verdwijnen…maar niets van dat heb ik gezien maandag…

Na rond half 8 vertrokken te zijn, op school een glaasje Milo (Chocolademelk) gedronken te hebben, iedereen (+- 40 personen) weer in de twee bussen te krijgen kwamen we rond half 11 aan op een enorme parkkeerplaats waar zich massa’s mensen verzameld hadden…..Ik kon mij al niet voorstellen dat er zo veel mensen interesse hadden om een kippenfabriek van binnen te zien en dat was dan ook niet geval want we waren aangekomen bij de opening van een nieuwe fabriek van Ayamas. Als ik de presentatie goed heb begrepen is Ayamas een miljoenenbedrijf, die dus inderdaad in kippen handeld en als een van de belangrijkste klanten Kentucky Friend Chicken (KFC) heeft.Wat mij verder duidelijk is geworden is dat deze kippen zeer Hallal zijn, dit bleek niet uit de beschrijving van de kip maar uit het feit dat het woord minstens 10 keer genoemd....

Dit was een ware happening en de enorme tent die hiervoor was opgezet was dan ook tot de nok toe gevuld met mensen. Als hoogtepunt voor vele was er het hoog koninklijk bezoek van de tot dit jaar bekroonde Sultan van Johor Bahru (Tunku Ibrahim Ismail) en moesten hiervoor uiteraard verschillende traditionele dansen uit de kast worden gehaald…

Voor de bewoners van JCH en alle andere kinderen en ouderen van Spastic Johor was er echter een ander hoogtepunt (de meeste sliepen tijdens de presentatie). Buiten het feit dat de Sultan 5000 Ringgit doneerde aan Spastic Johor, kreeg elke bezoeker een tas met onder andere pennen, cake en zeep, voor de meeste kon de dag niet meer stuk….

Gister was het echter andere koek voor de leerlingen van Spastic Johor, zij konden niet slapend op een stoel of in hun roelstoel zitten maar moesten aan het werk. Het was namelijk sportdag en ik was blij dat ik erbij kon zijn…

Het was geweldig om de kinderen (van jong tot oud) met de verschillende (zeer creatief opgezette) spellen bezig te zien en te zien hoe gemotiveerd ze waren! Daarnaast heb ik ook weer een heleboel nieuwe mensen ontmoet en kwam werd voor mij gister bevestigd dat ze hier in Maleisie echt van roddelen houden. Ondanks dat ik mij in veel gevallen nog een beetje een buitenstaander voel zijn er al veel mensen die tegen mij aan praten over andere en in vele gevallen is dat niet geheel positief: “luister maar niet naar hem, hij verteld met name onzin”, “misschien kan jij haar duidelijk maken, dat ze haar werk niet goed doet, maar zeg niet dat het van mij komt”…heerlijke situaties om in te zitten dus…

Na deze intensieve ochtend waren de bewoners op en ondanks dat ik met name op een stoel in het publiek heb zitten kijken was het voor mij ook behoorlijk op. Toch kon ik smiddags niet echt stil blijven zitten want sinds ik een aantal bewoners heb geholpen een emialaccount op te zetten en facebook aan te maken, roepen de meeste nu mijn hulp in wanneer er iets met de computer moet gebeuren.

Zo heb ik uiteindelijk smiddags nog 2 uur lang evaluatieformulieren ingevuld.

Savonds stond er een minder leuke, maar onvermijdelijke gebeurtenis op de planning als je met AIESEC weggaat: afscheid nemen van mensen die je eigenlijk pas net ontmoet hebt, maar waarvan het lijkt of ze al jaren je beste vrienden zijn……

Gisteravond was het afscheidsdinner van Marie (Japan) en Nitika (Canada) en het was niet zonder tranen. Marie wilde helemaal niet naar huis (waarop Sergio haar aanraadde om dan maar gewoon haar paspoort weg te gooien) en Nitika wist zich nog enigzins getroots met de gedachte dat ze nog een maand gaat reizen, maar ook zij kon haar tranen niet meer bedwingen toen er om een speech werd gevraagd…..

Ondanks dat ik nog geen traan gelaten heb en ik hoop dat ik het vanavond ook droog kan houden (ik ga vanavond naar een viering in het tehuis voor mensen met HIV/AIDS waar Marie en Nitika werken), ben ik bang dat ik het bij de gedachte dat ze echt weggaan (Nitika gaat morgen en Marie maandag) toch niet droog kan houden…..

Gelukkig hebben Martin, Marie en ik voor komend weekend nog hele leuke plannen op de planning, we vertrekken namelijk vanavond om 11.30 met de bus (de bussen die eerder gaan zatten helaas vol) richting Mersing om vanuit daar de volgende ochtend om 11.30 met de ferry naar Pulau Tioman af te reizen voor een weekend vol: strand, zon, palmbomen, een helder blauwe zee, lui op een handoekje liggen, snorkelen, feestjes en lekker eten (Zusje ik weet dat wij Pulau Tioman ook op de planning hebben, maar vind het echt niet erg om er twee keer heen te gaan..;)..)

Ik zal veel foto’s maken dan kunnen jullie volgende week toch nog een beetje meegenieten ;)

Heel veel liefs van mij!