Helaas voor mij afgelopen weekend geen paasweekend met heerlijke paaseieren en brunches (vanwege het feit dat moslims hier het land regeren is pasen geen nationale feestdag), maar desalniettemin wel een fantastisch weekend!!

Stiekem begon mijn weekend donderdagavond al toen ik om 5 uur werd verwacht bij het Sheltherhouse voor mensen met HIV en Aids. Nitika en Marie hadden op hun laatste avond daar, iedereen uitgenodigd om deel te nemen aan sport en spel en omdat zoiets natuurlijk veel te leuk (en interessant) is om te missen vond ik dat ik mijn laatste uurtjes wel vrij mocht vragen...

Ik kwam als eerste binnen, wat ik al wel een beetje gewend was, maar zelfs Marie en Nitika waren er nog niet. De baas van het Schelterhouse ving mij echter goed en zijn eerste vraag was dan ook wat mijn geloof was.Vervolgens heeft hij mij tot dat Marie en Nitika binnen kwamen lopen een vrij ingewikkeld verhaal verteld waar ik het volgende van kon maken:

Hij is opgevoed als Hindoe, maar hij geloofd nu sterk in 'een soort van Christendom', maar zegt hij Christendom is niet echt een geloof, God is meer iets wat er niet is, maar Jezus is er wel degelijk...

Vervolgens ging hij verder met dat hij duidelijke signalen ziet dat de wereld over zo'n 10 tot 15 jaar zal vergaan en dat de Joodse mensen toch duidelijk de sterkste bevolkingsgroep hier op aarde zijn en zij tegen die tijd allemaal terug zullen keren naar Isreal, omdat dit land onverwoestbaar is (?)

Ik denk dat hij aan mijn gezicht zag dat het toen voor mij allemaal een beetje te veel werd en sloot af met dat ik het waarschijnlijk over een aantal jaren allemaal wel zou inzien.....

De rest van de avond verliep gelukkig wat luchtiger en we hebben met een gorpe van 10 Aiesecers verschillende interactieve spelletjes gedaan met de bewoners. Ook met hen was het af en toe moeilijk communiceren, maar degene die Engels konden hadden vrij shockende verhalen te vertellen. Het huis bestond veruit het meest uit mannen, die met name met HIV/Aids besmet zijn door drugs gebruilk (sommige beweerde al vanaf op hun 12de met drugs in aanraking te zijn gekomen). Dit in tegenstelling tot de meeste, vrouwen die in vele gevallen besmet zijn geraakt door hun vriend (die ze in vele gevallen nu niet meer hebben). Tot mijn verbazing hadden de meeste vrouwen wel 1 of meer kinderen (eentje was er pas 2 weken oud) en werkte de meeste bewoners ook. Wel werd het duidelijk tijdens een van de spellen dat de bewoners ontzettend veel problemen ervaren door hun ziekte

Veel mensen hier hebben geen kennis of niet voldoende kennisvan de ziekte en weten daardoor niet hoe ze hiermee om moeten gaan, daarnaast is er ook de religie (met name moslim) die het leven voor deze mensen in Maleisie moeilijker maakt.. Ze worden verstoten door hun familie en vrienden kunnen het geld voor de medicijnen niet betalen en ook op werk en liefdes gebied gaat hun leven sinds de ziekte niet meer over rozen.....

(Ik ook dat hier in de provincie Johor Bahru zelfs een wet bestaan die het moeilijker maakt voor mensen met HIV/Aids om te kunnen trouwen....)

Mijn leven en die van Marie en Martin ging na deze avond echter wel over rozen, want nadat we bij Marie en Martin thuis wat gedronken hadden en Marie (eindelijk) haar spullen had gepakt, zaten wij om kwart voor 11 in de taxi naar Larkin opweg naar Mersing!

Martin had alles geregeld: Bustickets, slaapplaats in Mersing en een ticket voor de boot naar Pulau Tioman de volgende ochtend om 8.30. Toen we echter midden in de nacht (2.30) in Mersing aankwamen en we met enige moeite ons gereseveerde hostel hadden gevonden zei de man die voor de deur lag te slapen doodleuk dat het vol zat.....'Full,everything full''. Ye, but we made a reservation'?? 'Full, everything full'....

Ok daar sta je dan om 2.30. Marie en ik begonnen al grapjes te maken over het slapen in een Moskee..(toevallig had ik vorige week gehoord dat, dat mogelijk is...) maar we besloten toch eerst nog even verder te zoeken en gewapend met de Lonely Planet vonden we meer hostels die 24 uur per dag open waren. We liepen naar de volgende, waar ook hier weer een man binnen lag te slapen en ook deze man zei: ''Ful, everything Full'...Singapore Holiday.. ..

Op dat moment kreeg ik het toch een beetje benauwd..Zou nu echt alles vol zitten? Toen we echter al bezig waren onze volgende poging te ondernemen kwam de man die zojuist nog zei dat alles vol zat naar ons toe gerend met de mededeling dat hij toch nog wel iets had voor 3 personen......Eerlijk gezegd maakte het mij ook niet meer uit wat het was en hoeveel het koste als ik maar een bed had en een dak boven mijn hoofd...we kregen een prima kamer, met de meest verschrikkelijke douche en toilet die je ooit hebt gezien voor een bedrag van 13 RM p.p. Helemaal goed want douchen kon ik de volgende dag in zee!

Na een ijskoud boottochtje (ze houden er hier van de airco op vriesstand te zetten), stonden we om 11 uur met zijn 3'en op Tioman...witte stranden, blauwe zee, bossen, charlets en helaas bewolking......

De rest van het weekend is het echter prima weer geweest en heb ik:

- De mooiste snorkeltocht (met het beste materiaal) ooit gehad

- Nog nooit meegemaakt dat de stroom zovaak kan uitvallen

- Voor het eerst van heel dichtbij 3 (voor mij enorme) Lizards (weet de Nederlandse naam niet meer) gezien die houden van rijst met kip

- Mij onwijs lopen ergeren aan alle mensen die hun troep op een onbewoond eiland achter laten.....

- Op een handoekje liggen luieren, in de zee gedopperd en heerlijke Coronaatjes gedronken...

- Onwijs gelachen om een blikje sinas, wat ik kocht in de plaatselijke winkel, een minuut daarna open maakte en in plaats van dat er sinas in zat, zat er geen enkele vloeistof in maar het begon te bewegen.....

Nadat ik (uiteraard geschokt) met het blikje terug ging en ook het winkelpersoneel niet wist wat ze moesten (al had besloten dat ik een nieuwe kreeg) zei de man achter mij: I dance, You win.....You won something!!

Het bleek dat ik een MP3 speler had gewonnen met dit gekochte 'dansende' blikje: Ik dacht dit kan niet waar zijn.. ik win nooit wat..... En ook dit keer kon de vlag niet uit want de datum van de actie was al verlopen.....

Liefs uit Johor Bahru!