Omdat ik nu toch even niet weet wat ik moet doen zal ik maar meteen even verslag doen van mijn afgelopen uur. We hadden net gelunched en ik was opweg naar Mdm Fong’s kantoor om haar de talkpoeder te geven die ik maandag had gekregen, toen ik zag dat een van de bewoners (die hier pas sinds kort is) op een brancard lag. Daarom heen hadden zich al verschillende mensen verzameld en ik zag van een afstand de beelden die je normaal alleen in de ziekenhuisseries ziet….

Mr. Tong probeerde zijn hart weer aan het werken te krijgen, maar de minuten die daarop volgde hoorde ik zijn vrouw alleen maar harder roepen dus ik wist eigenlijk al genoeg…

Voor mij en ik denk voor iedereen hier was dit geheel onverwacht. Vorige week nog kwam zijn vrouw naar mij toeg en zei dat ze het idee had dat het stukken beter ging met hem (hij was de weken ervoor erg aggresief geweest) en wat ik daarvan vond? Waarop ik zei dat ik het eingelijk niet zo goed in kon schatten en dat ze het beter even aan Mdm Fong (de verpleegster hier) kon vragen, maar dat ik het idee had dat hij wel rustig was en weer normaal at (hij had de week ervoor een aantal dagen niet gegeten).

Na dat Nelson echter na mij toe was gekomen om te zeggen dat hij overleden was, gebeurde er iets en ik wist eigenlijk niet welke van de twee ik schokkender vond. Het feit dat deze meneer (die een zeer enstige brommer-ongeluk heeft gehad, daardoor een stuk van zijn schedel mist (je ziet echt een deuk) en sindsdien eigenlijk aan zijn rolstoel en bed gekluisterd zit) overleden was of het feit dat nog geen 2 minuten daarna Mdm Kong naar haar kantoor liep en van deze dragische gebeurtenis van een afstand een foto maakte. (Ik weet dat Chineese mensen houden van foto’s maken en wellicht is dit haar manier van de administratie bijhouden, maar ik kon hier niet helemaal bij met mijn hoofd…)

Ik vond zelf dat ik niet de persoon was die bij de gevormde massa moest gaan staan en daarnaast vond ik het ook al schokkend genoeg om het van een afstand te (moeten) zien, dus ben in de hal op een stoel gaan zitten. Een paar minuten later kwam JJ, een van de bewoners naar mij toe en zie: Not ok, waarop ik reageerde: “No, not ok at all”, waarop hij zei “Tomorrow no school” (hij vind school helemaal geweldig en vrijdag is normaal de enige dag waarop hij naar school gaat, omdat ze hem daar “lasting” vinden...).

Daarna kwam Mr Tong naar mij toe en ik dacht eigenlijk dat hij mij een verklaring zou geven van wat er zojuist gebeurd was, in plaats daarvan zei hij echter: “I guess this is yours” en gaf mij een envelop die hij in zijn hand had. Ondanks dat er nog geen paar minuten geleden iets heel vervelends was gebeurd kon ik toch weer een glimlach op mijn gezicht toveren want ik zag het handschrift van Malou!(Lieve Niek en Lou onwijs bedankt voor jullie onwijs leuke en lieve kaartje & kado!Jullie zijn geweldig!!Ik ga de cd zeker draaien en als het even lukt zal ik een aantal bewoners ook zijn liedjes leren, wordt hij zelfs in Maleisie beroemd…!)

Toen ik net terug kwam (ik vond dat ik beter even weg kon gaan en moest toch nog zonnebrand halen en pinnen) stond de ambulance er en hoorde ik zijn vrouw nog steeds dezelfde woorden roepen en haar man ik zijn gezicht slaan, hopende dat hij in een diepe slaap was en weer wakker zou worden……

Hopelijk hebben jullie vandaag een fijnere middag...

Liefs van mij