Uitstapje Intan en Nurhidayah, Verjaardag Mdm Kong, Afscheidsfeestje, bezoek Indian Temple en JCH

Ik geniet nog steeds van alles om mij heen en ook nog steeds en misschien ook wel steeds meer van de bewoners, die ik nu echt steeds beter leer kennen. Deze week was er weer veel te doen in en rond om JCH met als hoogtepunten het uitstapje naar City Square met Intan en Nurhidayah, de verjaardag en tevens ook het afscheid van Madame Kong op donderdag, mijn eigen afscheidsfeestje en het bezoek aan de 'SpiegelTempel'.

Al vorige week had ik Intan en Nurhidayah beloofd om die week met hun te gaan shoppen, dit was in feite ook al helemaal gepland. Ik zou samen met Calla (een collega) haar vriendin, Intan en Nurhidayah meenemen. We zouden proberen met ze alle in een auto te gaan, maar aangezien ik verwachten dat dit niet ging lukken met min. 5 personen (Calla wilde ook haar dochter meenemen) en 2 rolstoelen, zou ik indien nodig met een van de meiden de taxi pakken. Een dag voor dat we zouden gaan kwam Calla echter aan mijn deur dat haar vriendin (die met de auto zou komen) verhinderd was en dat we het moesten verplaatsen. Toen we het vervolgens op de 21ste gepland hadden was mijn gevoel dat ik uiteindelijk alleen zou moeten gaan met de 2 meiden, aangezien het hier allereerst heel normaal is om dingen te cancellen en ten tweede omdat als er dingen worden afgesproken het vaak ontzettend onduidelijk gebeurd. Ik had voor mijzelf echter besloten hoe dan ook te gaan, omdat de meiden zich al dagen lang aan het verheugen waren op het beloofde shoppen en ijs eten.

Toen de 21ste om 3 uur echter de auto met vriendin en haar zoontje klaar stond voor vertrek was ik verrast, maar erg blij met het idee dat hier een afspraak toch ook een afspraak kan zijn. Na een half uur geklungel zaten Intan, Nurhidayah en ik op de achterbank samen met een rolstoel, zat Calla voorin met het zoontje van de vriendin opschoot en zat de vriendin van Calla achter het stuur. Op weg naar City Square! De meiden waren ontzettend uitgelaten want ondanks ze ontzettend van winkelen houden doen ze het bijna nooit. Daar aangekomen heb ik me echter meer uitgelaten met shoppen dan hun. Het geld bleek toch een beetje een probleem te zijn en toen we eindigden in een winkel met geweldige spelletjes, puzzels en boeken voor het huis en ik kon het niet laten om het een en ander te kopen.

Op de terug weg (die voor de meiden veel te vroeg kwam) moest er een woordenboek Engels-Maleis mee voor Intan en Nurhidayah, twee puzzels, een woordenspel en een rekenspel voor het huis en aangezien het mogelijk was op in City Square binnen een half uur foto's af te laten drukken heb ik ook meteen voor alle staf foto's laten afdrukken. Na deze geslaagde woensdagavond kwam er ook een geslaagde donderdag en donderdagavond. Donderdag was de verjaardag en tevens een beetje afscheidfeest van Mdm Kong. Dit werd gevierd met een uitgebreide lunch (de beste die ik tot nu toe heb gehad) een enorme verjaardagstaart en een hoop snoep voor de bewoners. Sinterklaas was er niets bij...

Toen de taart op was en het snoep was uitgedeeld had ik geen tijd om uit te buiken en moest ik mij na mijn douche alweer haasten om op KipMart te komen, voor het inslaan van boodschappen voor het eten van de Farewellparty van Alina en mij. Uiteraard regende het (De laatste weken is het hier overdag zo warm dat het wanneer het rond een uur of 5 een beetje afkoelt, de wolken samen pakken en er een geweldige regenstorm losbarst) en kwam ik ondanks mijn paraplu nog niet droog aan ... Nadat ik in de supermarkt pasta en saus had ingeslaan voor ongeveer 12 man en op de markt de groenten had ingeslagen (het vlees durfde ik niet aan), ik nat bij Alina aankwam, kon het feest beginnen en een feest (zonder alchohol) was het...(zie foto's)

Toen ik op de klok keek was het al 1 uur en besloot ik dat ik geen zin had om alleen nog een taxi terug te nemen en weer over de poort te moeten klimmen, dus ben ik blijven slapen, heb ik de wekker om 6 uur gezet en ben ik de volgende ochtend om half 7 in de taxi gestapt. Toen ik thuis kwam, was ik mijn sleutel kwijt en deed mijn stroom het weer eens niet, maar na een koude douche was ik weer helemaal fris om, om half 8 met de bewoners de bus in te stappen op weg naar school. Uiteraard heb ik de hele dag een beetje als een zombie rond gelopen en had al een beetje spijt dat ik Calla had beloofd vandaag met haar mee te gaan naar huis...

Toen ik daar kwam was die spijt echter verdwenen.. Calla is Hindoe en haar huis (of in feite dat van haar schoonouders) was dan ook als een Kermis, maar dan wel een mooie.. Overal beelden, lichtjes, goud, bloemen en ja laten we het gewoon heeel kleurrijk noemen. Een belevenis opzich. Na een uur naar een Tamil film te hebben gekeken begreep ik dat Bolliewood toch ook wel heel speciaal moet zijn, maar dat het niet helemaal mijn idee is van goede films en was ik blij dat Calla vroeg of dat ik misschien even wilde rusten (blijkbaar zag ze dat ik het nodig had). Na een paar uur geslapen te hebben in een van de vele kamers, maakte Calla mij wakker om naar de Tempel te gaan. Een uur later werd ik bij haar vriendin in een prachtige Sari gehesen en kreeg ik een mooie rode stip op mijn voorhoofd.

De rest van de avond heb ik alleen maar met open mond rond gelopen en genoten van alle bling bling die ik zag in de spiegeltempel (helaas mochten er van de meeste beelden geen foto's worden gemaakt), van het gebed wat werd gedaan en waar ik nu nog een tuut van in mijn oren heb en van het eten (wat ik met mijn rechterhand moest eten en wat 'vrij' spicy was) . Vanochtend om 6 uur opgestaan (wat heel schappelijk is want Calla staat elke dag om 5 uur naast haar bed) en heb weer een goede ochtendexcersise gehad dus vanavond weer genoeg energie op met de andere interns en Aiesecers een club op te zoeken en een 'Westers feestje' te bouwen!

Heel veel liefs voor jullie!

Na 2 nieuwe fantastische weken.......

komt het einde nog sneller dichtbij en wordt het duidelijk dat de tijd te kort is. Ongeveer 6 weken geleden nog dacht ik dat ik een grote fout had gemaakt, 8 weken hier alleen in een dorpje genaamd Kampung Unku Moshin was echt te lang, de tijd vliegt echter en 8 weken hier in Johor Bahru lijkt nu te kort...

(De troost is echter dat van uitstel geen afstel komt en ook al blijf ik een, twee, drie maanden langer, dat afscheid moet er toch komen en zal ook niet minder vervelend worden...)

De afgelopen 2 weken waren super! Ik kan wel zeggen dat het weken waren van iemand-met-het-goede-leven! Ik ben 2 keer in Singapore geweest, 2 keer naar de film geweest (alleen de prijs al is om te lachen), heb ik mij een aantal keer gestort op heerlijk Westers eten (daar kan je hier soms heel blij van worden), een 'McDonalds feestje' gehad en afgelopen weekend heb ik bij een (echte) Twentse student in Kuala Lumpur in het zwembad gelegen!

Zeker afgelopen weken besefte ik dan ook dat Johor Bahru ondanks dat het een vrij grote stad is het toch het een en ander mist...Buiten het feit dat het ik gewoon vrij ver buiten het centrum zit, overal met de taxi heen moet en Johor Bahru de crimineelste stad in Maleisie is (wat het soms minder prettig maakt), is het ook een stad die binnen no time de grond is uitgestampt.

Dit heeft tot gevolg dat er terwijl er in een gebied nog tientalle zo niet honderden panden leeg staan (zowel winkelpanden als woningen) er een paar honderd meter verder alweer volop gebouwd wordt en dat er daarnaast over het algemeen ook weinig aandacht wordt besteed aan hoe iets er uit ziet...

Daarnaast is het een stad die weinig toerisme kent (anders dan ik KL of Singapore) en daardoor ook de nodige ''gezellige'' bars/clubs, restaurants en toeristische highlights mist die je wel in Singapore en Kuala Lumpur kan vinden (uiteraard wel tegen een andere prijs)

Wat mij daarnaast op is gevallen, maar wat je volgens mij ook door heel Maleisie tegen komt is dat er hier niet echt winkelstraten bestaan. Ze houden hier ontzettend van shoppingmalls en dan het liefst zo groot, hoog en koud mogelijk...

Buiten het winkelen in shoppingmalls zie je uiteraard wel andere winkels (met name ook de mini markets, net zoals 'restaurants' te vinden op elke hoek van de straat), maar voor het echte winkelen zoals wij dat kennen moet je echt naar een (in het weekend overvolle) shoppingmall...Ik merk echter dat deze shoppingmalls niet echt mijn ding zijn en vooral niet in het weekend. De mensen massa's allemaal opzoek naar dat ene koopje, met ze alle op die ene roltrap naar boven en allemaal willen ze een lekker kopje koffie bij de Starbucks...!Liever loop ik over de lokale (avond) markt, waar het ook druk is, waar iedereen ook opzoek is naar de ene koopje, waar het veel warmer is, maar waar wel een heleboel meer bijzonders te zien is...(en ja ook dingen die je liever niet ziet..)

Wat ik mij echter ook besef is dat juist omdat Johor Bahru dat toerisme niet heeft en ik in een Kampung (dorp) zit je de lokale bevolking en gebruiken wel veel sneller en beter leert kennen en dat het omringt zijn met ''de echte Maleisiers'' daarom ook hele leuke kanten heeft....

Ik maak compleet andere dingen mee in mijn omgeving als bijvoorbeeld Ruud die 12 hoog in een iets te luxe appartement met zwembad midden in Kuala Lumpur zit. Ondanks dat ik uiteraard graag voor dit appartement, met geweldig utizicht over Kuala Lumpur zou tekenen, zie ik nu toch ook wel weer de charme van dit dorpje waar mensen je nog graag uitnodigen om op bezoek te komen...

Wel moeten er hierdoor de komende weken wat stapavondjes ingehaald worden (Ier..;)..), maar dat komt vast goed. Jammer is het wel dat alles metalcoholhier in verhouding met andere dingen ontzettend duur is. Martin (de Nederlandse intern uit Tilburg) is hier toch wel degene die hier het meest van baalt en noemt dit ook wel Chineese belasting...

De Chineese zijn namelijk samen met de Indiers hier de mensen die mogen drinken en vaak ook wel erg graag biertje lusten in tegenstelling tot de Moslims (die het land regeren en wat ongeveer 50% van de bevolking beslaat ). Ik moet wel zeggen dat ondanks dat het duur is, wij stiekem nog steeds niet echt mogen klagen over de prijs....

Wist je dat:

- De mensen die in Nederland vallen onder 'arme student', hier rijk zijn (ik nu dus ook even echt rijk ben!)

- Ik deze week voor het eerst een lekke band heb gehad met de taxi en deze meneer dezelfde ochtend ook een lekke band had. Ik daardoor samen met hem bijna een uur heb gewacht op een vriend (ook taxichaffeur) die mij naar huis kon brengen en hem een nieuwe band kon brengen

- Het hier de laatste dagen elke avond onweert en dat onweer in Nederland hier echt niets bij is

- Kuala Lumpur en Singapore twee geweldige steden zijn en wanneer je Singapore nog niet op je wishlist heb staan je deze er zeker op moet zetten

-Ik hier mensen verdenk van het afknippen van poezenstaarten, want ondanks dat er hier veel poezen rondlopen er weinig zijn met een fatsoenlijke staart

- Ik vorige week voor het eerst in een Moskee ben geweest en het bidden heb bijgewoond

- Ik verslaafd ben geworden aan Roti (misschien ook wel omdat het even geen rijst met kip of vis is)

- Frisdrank hier vaak veel zoeter is als in Nederland

- Je hier zelfs in McDonalds Chillisaus kan krijgen

- Moslimvrouwen nooit buitenhuis hun hoofddoek af doen, zelf niet wanneer ze sporten

- Ik deze week een discussie heb gevoerd over het feit dat sommige medewerkers vinden dat de vrouwelijke bewoners hier geen facebook mogen gebruiken

-Het onvermijdelijk maar waar is en Alina en ik daarom aankomende donderdag ons Farewell feestje ''vieren'' in haar huis...(hebben we dat maar vast gehad..!..;)..)

- Iknu vooral moet gaan denken aan alle mooie dingen die al zijn geweest en ook vooral de dingen die nog komen! Waarvan een hele belangrlijke namelijk:

Mijn lieve ouders en zusje die volgende week al landen op Singaporese bodem en die ik met open arme ga ontvangen!

- Ik heel erg geniet van al jullie leuke reacties, mailtjes, kaartjes en smsjes!

Liefs uit het warme, maar ow zo mooie Maleisie!

Afscheid, bezoek Shelterhouse & Pulau Tioman

Helaas voor mij afgelopen weekend geen paasweekend met heerlijke paaseieren en brunches (vanwege het feit dat moslims hier het land regeren is pasen geen nationale feestdag), maar desalniettemin wel een fantastisch weekend!!

Stiekem begon mijn weekend donderdagavond al toen ik om 5 uur werd verwacht bij het Sheltherhouse voor mensen met HIV en Aids. Nitika en Marie hadden op hun laatste avond daar, iedereen uitgenodigd om deel te nemen aan sport en spel en omdat zoiets natuurlijk veel te leuk (en interessant) is om te missen vond ik dat ik mijn laatste uurtjes wel vrij mocht vragen...

Ik kwam als eerste binnen, wat ik al wel een beetje gewend was, maar zelfs Marie en Nitika waren er nog niet. De baas van het Schelterhouse ving mij echter goed en zijn eerste vraag was dan ook wat mijn geloof was.Vervolgens heeft hij mij tot dat Marie en Nitika binnen kwamen lopen een vrij ingewikkeld verhaal verteld waar ik het volgende van kon maken:

Hij is opgevoed als Hindoe, maar hij geloofd nu sterk in 'een soort van Christendom', maar zegt hij Christendom is niet echt een geloof, God is meer iets wat er niet is, maar Jezus is er wel degelijk...

Vervolgens ging hij verder met dat hij duidelijke signalen ziet dat de wereld over zo'n 10 tot 15 jaar zal vergaan en dat de Joodse mensen toch duidelijk de sterkste bevolkingsgroep hier op aarde zijn en zij tegen die tijd allemaal terug zullen keren naar Isreal, omdat dit land onverwoestbaar is (?)

Ik denk dat hij aan mijn gezicht zag dat het toen voor mij allemaal een beetje te veel werd en sloot af met dat ik het waarschijnlijk over een aantal jaren allemaal wel zou inzien.....

De rest van de avond verliep gelukkig wat luchtiger en we hebben met een gorpe van 10 Aiesecers verschillende interactieve spelletjes gedaan met de bewoners. Ook met hen was het af en toe moeilijk communiceren, maar degene die Engels konden hadden vrij shockende verhalen te vertellen. Het huis bestond veruit het meest uit mannen, die met name met HIV/Aids besmet zijn door drugs gebruilk (sommige beweerde al vanaf op hun 12de met drugs in aanraking te zijn gekomen). Dit in tegenstelling tot de meeste, vrouwen die in vele gevallen besmet zijn geraakt door hun vriend (die ze in vele gevallen nu niet meer hebben). Tot mijn verbazing hadden de meeste vrouwen wel 1 of meer kinderen (eentje was er pas 2 weken oud) en werkte de meeste bewoners ook. Wel werd het duidelijk tijdens een van de spellen dat de bewoners ontzettend veel problemen ervaren door hun ziekte

Veel mensen hier hebben geen kennis of niet voldoende kennisvan de ziekte en weten daardoor niet hoe ze hiermee om moeten gaan, daarnaast is er ook de religie (met name moslim) die het leven voor deze mensen in Maleisie moeilijker maakt.. Ze worden verstoten door hun familie en vrienden kunnen het geld voor de medicijnen niet betalen en ook op werk en liefdes gebied gaat hun leven sinds de ziekte niet meer over rozen.....

(Ik ook dat hier in de provincie Johor Bahru zelfs een wet bestaan die het moeilijker maakt voor mensen met HIV/Aids om te kunnen trouwen....)

Mijn leven en die van Marie en Martin ging na deze avond echter wel over rozen, want nadat we bij Marie en Martin thuis wat gedronken hadden en Marie (eindelijk) haar spullen had gepakt, zaten wij om kwart voor 11 in de taxi naar Larkin opweg naar Mersing!

Martin had alles geregeld: Bustickets, slaapplaats in Mersing en een ticket voor de boot naar Pulau Tioman de volgende ochtend om 8.30. Toen we echter midden in de nacht (2.30) in Mersing aankwamen en we met enige moeite ons gereseveerde hostel hadden gevonden zei de man die voor de deur lag te slapen doodleuk dat het vol zat.....'Full,everything full''. Ye, but we made a reservation'?? 'Full, everything full'....

Ok daar sta je dan om 2.30. Marie en ik begonnen al grapjes te maken over het slapen in een Moskee..(toevallig had ik vorige week gehoord dat, dat mogelijk is...) maar we besloten toch eerst nog even verder te zoeken en gewapend met de Lonely Planet vonden we meer hostels die 24 uur per dag open waren. We liepen naar de volgende, waar ook hier weer een man binnen lag te slapen en ook deze man zei: ''Ful, everything Full'...Singapore Holiday.. ..

Op dat moment kreeg ik het toch een beetje benauwd..Zou nu echt alles vol zitten? Toen we echter al bezig waren onze volgende poging te ondernemen kwam de man die zojuist nog zei dat alles vol zat naar ons toe gerend met de mededeling dat hij toch nog wel iets had voor 3 personen......Eerlijk gezegd maakte het mij ook niet meer uit wat het was en hoeveel het koste als ik maar een bed had en een dak boven mijn hoofd...we kregen een prima kamer, met de meest verschrikkelijke douche en toilet die je ooit hebt gezien voor een bedrag van 13 RM p.p. Helemaal goed want douchen kon ik de volgende dag in zee!

Na een ijskoud boottochtje (ze houden er hier van de airco op vriesstand te zetten), stonden we om 11 uur met zijn 3'en op Tioman...witte stranden, blauwe zee, bossen, charlets en helaas bewolking......

De rest van het weekend is het echter prima weer geweest en heb ik:

- De mooiste snorkeltocht (met het beste materiaal) ooit gehad

- Nog nooit meegemaakt dat de stroom zovaak kan uitvallen

- Voor het eerst van heel dichtbij 3 (voor mij enorme) Lizards (weet de Nederlandse naam niet meer) gezien die houden van rijst met kip

- Mij onwijs lopen ergeren aan alle mensen die hun troep op een onbewoond eiland achter laten.....

- Op een handoekje liggen luieren, in de zee gedopperd en heerlijke Coronaatjes gedronken...

- Onwijs gelachen om een blikje sinas, wat ik kocht in de plaatselijke winkel, een minuut daarna open maakte en in plaats van dat er sinas in zat, zat er geen enkele vloeistof in maar het begon te bewegen.....

Nadat ik (uiteraard geschokt) met het blikje terug ging en ook het winkelpersoneel niet wist wat ze moesten (al had besloten dat ik een nieuwe kreeg) zei de man achter mij: I dance, You win.....You won something!!

Het bleek dat ik een MP3 speler had gewonnen met dit gekochte 'dansende' blikje: Ik dacht dit kan niet waar zijn.. ik win nooit wat..... En ook dit keer kon de vlag niet uit want de datum van de actie was al verlopen.....

Liefs uit Johor Bahru!

Geschokt, verbaasd en verrast en dat allemaal binnen 1 uur

Omdat ik nu toch even niet weet wat ik moet doen zal ik maar meteen even verslag doen van mijn afgelopen uur. We hadden net gelunched en ik was opweg naar Mdm Fong’s kantoor om haar de talkpoeder te geven die ik maandag had gekregen, toen ik zag dat een van de bewoners (die hier pas sinds kort is) op een brancard lag. Daarom heen hadden zich al verschillende mensen verzameld en ik zag van een afstand de beelden die je normaal alleen in de ziekenhuisseries ziet….

Mr. Tong probeerde zijn hart weer aan het werken te krijgen, maar de minuten die daarop volgde hoorde ik zijn vrouw alleen maar harder roepen dus ik wist eigenlijk al genoeg…

Voor mij en ik denk voor iedereen hier was dit geheel onverwacht. Vorige week nog kwam zijn vrouw naar mij toeg en zei dat ze het idee had dat het stukken beter ging met hem (hij was de weken ervoor erg aggresief geweest) en wat ik daarvan vond? Waarop ik zei dat ik het eingelijk niet zo goed in kon schatten en dat ze het beter even aan Mdm Fong (de verpleegster hier) kon vragen, maar dat ik het idee had dat hij wel rustig was en weer normaal at (hij had de week ervoor een aantal dagen niet gegeten).

Na dat Nelson echter na mij toe was gekomen om te zeggen dat hij overleden was, gebeurde er iets en ik wist eigenlijk niet welke van de twee ik schokkender vond. Het feit dat deze meneer (die een zeer enstige brommer-ongeluk heeft gehad, daardoor een stuk van zijn schedel mist (je ziet echt een deuk) en sindsdien eigenlijk aan zijn rolstoel en bed gekluisterd zit) overleden was of het feit dat nog geen 2 minuten daarna Mdm Kong naar haar kantoor liep en van deze dragische gebeurtenis van een afstand een foto maakte. (Ik weet dat Chineese mensen houden van foto’s maken en wellicht is dit haar manier van de administratie bijhouden, maar ik kon hier niet helemaal bij met mijn hoofd…)

Ik vond zelf dat ik niet de persoon was die bij de gevormde massa moest gaan staan en daarnaast vond ik het ook al schokkend genoeg om het van een afstand te (moeten) zien, dus ben in de hal op een stoel gaan zitten. Een paar minuten later kwam JJ, een van de bewoners naar mij toe en zie: Not ok, waarop ik reageerde: “No, not ok at all”, waarop hij zei “Tomorrow no school” (hij vind school helemaal geweldig en vrijdag is normaal de enige dag waarop hij naar school gaat, omdat ze hem daar “lasting” vinden...).

Daarna kwam Mr Tong naar mij toe en ik dacht eigenlijk dat hij mij een verklaring zou geven van wat er zojuist gebeurd was, in plaats daarvan zei hij echter: “I guess this is yours” en gaf mij een envelop die hij in zijn hand had. Ondanks dat er nog geen paar minuten geleden iets heel vervelends was gebeurd kon ik toch weer een glimlach op mijn gezicht toveren want ik zag het handschrift van Malou!(Lieve Niek en Lou onwijs bedankt voor jullie onwijs leuke en lieve kaartje & kado!Jullie zijn geweldig!!Ik ga de cd zeker draaien en als het even lukt zal ik een aantal bewoners ook zijn liedjes leren, wordt hij zelfs in Maleisie beroemd…!)

Toen ik net terug kwam (ik vond dat ik beter even weg kon gaan en moest toch nog zonnebrand halen en pinnen) stond de ambulance er en hoorde ik zijn vrouw nog steeds dezelfde woorden roepen en haar man ik zijn gezicht slaan, hopende dat hij in een diepe slaap was en weer wakker zou worden……

Hopelijk hebben jullie vandaag een fijnere middag...

Liefs van mij

Een nieuwe week vol nieuwe ervaringen....

Maandag stond ik weer voor 7’en naast mijn bed want vandaag was ik uitgenodigd door Jessica, de leerkracht op Spastic Johor om met de school mee te gaan op een uitstapje naar een kipfabriek. Dit was althans hetgeen dat ik gehoord had. Ik had mij er al van alles bij voorgesteld: dat ik massa’s kippen zou zien, die allemaal een kopje kleiner gemaakt waren, schoongemaakt werder om vervolgens verpakt in de koeling te verdwijnen…maar niets van dat heb ik gezien maandag…

Na rond half 8 vertrokken te zijn, op school een glaasje Milo (Chocolademelk) gedronken te hebben, iedereen (+- 40 personen) weer in de twee bussen te krijgen kwamen we rond half 11 aan op een enorme parkkeerplaats waar zich massa’s mensen verzameld hadden…..Ik kon mij al niet voorstellen dat er zo veel mensen interesse hadden om een kippenfabriek van binnen te zien en dat was dan ook niet geval want we waren aangekomen bij de opening van een nieuwe fabriek van Ayamas. Als ik de presentatie goed heb begrepen is Ayamas een miljoenenbedrijf, die dus inderdaad in kippen handeld en als een van de belangrijkste klanten Kentucky Friend Chicken (KFC) heeft.Wat mij verder duidelijk is geworden is dat deze kippen zeer Hallal zijn, dit bleek niet uit de beschrijving van de kip maar uit het feit dat het woord minstens 10 keer genoemd....

Dit was een ware happening en de enorme tent die hiervoor was opgezet was dan ook tot de nok toe gevuld met mensen. Als hoogtepunt voor vele was er het hoog koninklijk bezoek van de tot dit jaar bekroonde Sultan van Johor Bahru (Tunku Ibrahim Ismail) en moesten hiervoor uiteraard verschillende traditionele dansen uit de kast worden gehaald…

Voor de bewoners van JCH en alle andere kinderen en ouderen van Spastic Johor was er echter een ander hoogtepunt (de meeste sliepen tijdens de presentatie). Buiten het feit dat de Sultan 5000 Ringgit doneerde aan Spastic Johor, kreeg elke bezoeker een tas met onder andere pennen, cake en zeep, voor de meeste kon de dag niet meer stuk….

Gister was het echter andere koek voor de leerlingen van Spastic Johor, zij konden niet slapend op een stoel of in hun roelstoel zitten maar moesten aan het werk. Het was namelijk sportdag en ik was blij dat ik erbij kon zijn…

Het was geweldig om de kinderen (van jong tot oud) met de verschillende (zeer creatief opgezette) spellen bezig te zien en te zien hoe gemotiveerd ze waren! Daarnaast heb ik ook weer een heleboel nieuwe mensen ontmoet en kwam werd voor mij gister bevestigd dat ze hier in Maleisie echt van roddelen houden. Ondanks dat ik mij in veel gevallen nog een beetje een buitenstaander voel zijn er al veel mensen die tegen mij aan praten over andere en in vele gevallen is dat niet geheel positief: “luister maar niet naar hem, hij verteld met name onzin”, “misschien kan jij haar duidelijk maken, dat ze haar werk niet goed doet, maar zeg niet dat het van mij komt”…heerlijke situaties om in te zitten dus…

Na deze intensieve ochtend waren de bewoners op en ondanks dat ik met name op een stoel in het publiek heb zitten kijken was het voor mij ook behoorlijk op. Toch kon ik smiddags niet echt stil blijven zitten want sinds ik een aantal bewoners heb geholpen een emialaccount op te zetten en facebook aan te maken, roepen de meeste nu mijn hulp in wanneer er iets met de computer moet gebeuren.

Zo heb ik uiteindelijk smiddags nog 2 uur lang evaluatieformulieren ingevuld.

Savonds stond er een minder leuke, maar onvermijdelijke gebeurtenis op de planning als je met AIESEC weggaat: afscheid nemen van mensen die je eigenlijk pas net ontmoet hebt, maar waarvan het lijkt of ze al jaren je beste vrienden zijn……

Gisteravond was het afscheidsdinner van Marie (Japan) en Nitika (Canada) en het was niet zonder tranen. Marie wilde helemaal niet naar huis (waarop Sergio haar aanraadde om dan maar gewoon haar paspoort weg te gooien) en Nitika wist zich nog enigzins getroots met de gedachte dat ze nog een maand gaat reizen, maar ook zij kon haar tranen niet meer bedwingen toen er om een speech werd gevraagd…..

Ondanks dat ik nog geen traan gelaten heb en ik hoop dat ik het vanavond ook droog kan houden (ik ga vanavond naar een viering in het tehuis voor mensen met HIV/AIDS waar Marie en Nitika werken), ben ik bang dat ik het bij de gedachte dat ze echt weggaan (Nitika gaat morgen en Marie maandag) toch niet droog kan houden…..

Gelukkig hebben Martin, Marie en ik voor komend weekend nog hele leuke plannen op de planning, we vertrekken namelijk vanavond om 11.30 met de bus (de bussen die eerder gaan zatten helaas vol) richting Mersing om vanuit daar de volgende ochtend om 11.30 met de ferry naar Pulau Tioman af te reizen voor een weekend vol: strand, zon, palmbomen, een helder blauwe zee, lui op een handoekje liggen, snorkelen, feestjes en lekker eten (Zusje ik weet dat wij Pulau Tioman ook op de planning hebben, maar vind het echt niet erg om er twee keer heen te gaan..;)..)

Ik zal veel foto’s maken dan kunnen jullie volgende week toch nog een beetje meegenieten ;)

Heel veel liefs van mij!

Spagetti & Golden Celebration

Er zijn pas een paar dagen verstrekken sinds mijn laatste update, maar toch zijn er weer wat nieuwe ervaringen te delen vandaag en vond ik het ook weer tijd worden om jullie allemaal ontzettend te bedanken voor alle leuke en lieve mails, smsjes en reacties!

Afgelopen weekend was er veel te doen in en rondom JCH en ik heb me kostelijk vermaakt met onder andere het koken van Spagetti, het bijwonen van de Golden Celebration van JCH en het houden van wat interessante gesprekken met Aiesecers...

Zaterdagochtend stond ik weer om 7 uur naast mijn bedje (mijn werkrooster loopt van maandagochtend 7 uur tot zaterdagmiddag 12 uur) en begon de dag zoals elke dag met de Morning Exercises, dit is eigenlijk niets meer als een beetje rondjes lopen met de bewoners op de parkeerplaats, aangezien er veel van hen echter in een rolstoel zitten of gewoon 'geen zin hebben'' lijkt het af en toe op mijn eigen Morning exercise...

Na dit vrij pittige begin van de ochtend (de ochtendzon is erg warm) heb ik Mdm Fong een poos geholpen met wat werk in de Handicraft Store. Hier maken een aantal bewoners deurmatten om inkomen voor het huis te genereren, kleine voor 6 RM en grote voor 8 RM (4.5 RM = 1 Euro). Om 12 uur ging de bel wat betekend dat het lunch tijd is en tijd is voor rijst met kip of vis (Varken en Koe worden hier beide niet gegeten), een stuk fruit en iets wat hier in Maleisie groente heet, maar wat ik in vele gevallen nog nooit heb gezien en helaas in vele gevallen ook niet lekker vind...

Na de lunch kreeg ik een sms van Faruq dat ze rond half 2 met 5Aiesec'ers (Reza, Jason, Martin, Faruq en Sergio) hierheen zouden komen voor wat aanvankelijk gepland stond als het houden van een watergevecht en het koken van Spagetti voor alle bewoners en staff (=/- 40 mensen). Omdat het de hele dag regende (ja dat kan ook in Maleisie ;)..) hebben we het eerste gecancelled, maar hebben we ons desondanks prima vermaakt...

Het was super om te zien hoe fijn de bewoners het vinden om door nieuwe mensen aan gesproken te worden en daarnaast vond ik het stiekem ook heel fijn om 'dit' te delen...geen een van hen was hier ooit eerder geweest en mijn eerder vertelde verhalen over hier werden nu volkomen begrepen....

Ondertussen heb ik met een aantal andere de boodschappen voor de Spagetti gedaan en de enige bekende pastasaus gekocht die in de schappen stond, Heinz, Spicy and Sour a 11 RM p.s., dit is dan wel een pot waar ik normaal 3 keer voor zou kunnen eten, maar het resultaat was er naar. Aan het eind van het dinner was de pan met saus leeg (de borden helaas niet allemaal) en ik werd de dag erna zelfs nog door een aantal bewoners bedankt voor het eten....wat wil je nog meer..

De volgende dag kon ik eindelijk uitslapen waar ik al een paar dagen naar uit keek, maar natuurlijk lag ik om 7 uur al klaar wakker in mijn bed...

Omdat ik toch echt geen zin had om er nu al uit te gaan ben ik die ochtend begonnen in het boek wat Faruq aan mij uit heeft geleend en ondanks dat ik iedereen benenden al hoorde oefenen voor het optreden van die avond... ben ik stug tot 10 uur blijven liggen!

En om 6 uur was het dan zover, iedereen werd in zijn traditionele batikshirt gehesen en klaar gemaakt om van 6 tot 11 aan een ronde tafel te zitten, veel te eten en tussendoor naar van allerlei optredens te kijken en de Guest of Honour te zien en horen (een Minister van de Johor Bahru Province, die ik ondanks dat ze Engels sprak niet kon verstaan)..!Alles stond in het teken van JCH en ik kwam een boel dingen te weten die ik nog niet wist over JCH...(JCH behoord eigenlijk tot een groot internationaal ''netwerk'' wat lang geleden op is gezet door eenBritse meneergenaamd Leonard Cheshire er zijn meer huizen in Maleisie, onder andere in Kuala Lumpur, Saba en Sarawak en het management van de andere huizen heeft die avond al meer tegen mij gezegd als het management hier in 2,5 week...)

Het eten was geweldig en de optredens nog beter....(zie foto's). Rond half 12 waren we thuis en ik was op en de gedachte aan maandagochtend 7 uur maakte mij op dat moment dan ook niet heel gelukkig...nu is het echter alweer woensdag en de tijd is toch weer verbazingwekkend snel gegaan...

Hoogtepunt(en) maandag: met Loong Loong (die niet naar school hoefde, vanwege een sportevent waar hij niet voor was uitgekozen) met de vorige week nieuw gekochte waterpistooltjes gespeeld. Deze waren na enkele uren echter alle twee kapot, omdat hij blijkbaar dacht dat je ze ook wel op de grond zou kunnen gooien...

Hoogtepunt(en) dinsdagochtend, een ochtend puzzelen, knippen, plakken en kleuren smiddags met Nitika en Marie, die vrij waren en zo lief waren mij hier op te komen zoeken, een actieve middag gehad met balspellen, schaak en een Japans spel (waar ik de naam niet meer van weet). Zowel de bewoners als Nitika, Marie en ik vonden het geweldig en hebben onwijs gelachen met en vooral ook om elkaar...;)

Op de planning voor deze week:

Morgen: Interns Party, waar ook de verjaardag van Martin (24 Maart) en de verjaardag van mij gevierd zullen worden (Wat waarschijnlijk mijn eerste verjaardagsfeest wordt sinds jaren zonder wijntje)

Vrijdag: Naar de Spastic School

Vrijdag of zaterdagavond: Stapavond

Zaterdagmiddag: 'Graffiti tentoonstelling' Faruq

Dikke knuffel vanuit Maleisie!

Mijn tweede week @ JCH en….

hij is voorbij gevlogen....Voor ik het in de gaten had was het al weer tijd voor het openmaken van mijn wekenlijkse Nederlandse briefpost wat elke keer weer spannend is....!(voor de mensen die het niet weten ik heb van een aantal vriendinnetjes enveloppen meegekregen en elke week mag ik ere en openmaken). Dit keer werd ik blij verrast door een geweldig lief gedichtje en een foto, een tijdje geleden gemaakt in een kroeg in Nijmegen. Ik moet zeggen dat die tijd nu erg lang geleden lijkt....

Het is heel gek aan de enne kant is deze week heel snel gegaan, maar aan de andere kant heb ik het gevoel als of ik al een maand hier zit, wat waarschijnlijk ook komt door alle nieuwe indrukken...

Het is super fijn dat ik de mensen hier nu wat beter ken, niet dat ik alle namen al ken, maar van de meeste weet ik wat ze wel en niet leuk vinden, wat ze wel en niet kunnen, waar ze chagerijnig van worden of juist vrolijk en hierdoor voel je, je meteen al een stuk meer thuis...

Daarnaast merk ik ook dat ze steeds meer aan mij vragen, ook al kan ik het in de meeste gevallen niets van verstaan (buiten het feit dat de meeste geen Engels spreken, praten ze ook vaak heel onduidelijk) en dit ook de omgeving waar je blij wordt van de kleine dingen..

Een jongentje van 12 die mij de laatste dagen graag uitdaagd en dan hoopt dat ik achter hem aan kon rennen, het feit dat ik dat ook een aantal keer gedaan hebt maakt het alleen maar erger want als ik het nu niet uit mijzelf doe zorgt hij er wel voor dat ik het moet doen...

Een bewoner die naar mij toekomt om hem te helpen met het opmaken van zijn bed waarop er nog 3 andere naar mij toekomen en graag hetzelfde zouden willen...een vrouw in een rolstoel die plotseling boos en/of verdrietig kan worden maar als ik dan een liedje zing ze uiteindelijk toch gaat lachen en probeerd mee te zingen

Dan eenbewoner die het geweldig vind om keer op keer dezelfde puzzel te maken, ze zou het de hele dag kunnen doen als ik niet na de zoveelste keer zeg dat we nu wat anders gaan doen..

Daarnaast eenbewoner die erg van douchen houd en soms om 3 uur snachts niet 1 maar alle douches aanzet en dan niet een beetje zeep op zijn hand doet maar de hele fles leegmaakt...vervolgens ook graag nieuwe zeep wil kopen (want het is op) en omdat hij geen geld had het dan maar van een andere bewoner jat...de medewerkers er achter kwamen en dreigde hem aan te geven bij de politie waarop hij niet meer kon stoppen met sorry zeggen...

Wat ik ook nog even MOET vertellen is mijn leuke, maar tevens ook aparte ervaring van woensdagavond...

Het management communiceert niet (althans niet met mij) en daardoor stond ik al bijna in de douche en dacht ik lekker optijd in mijn bed te kunnen stappen, toen een van de medewerkers aan de deur stond, of ik mee wilde gaan eten...? Ik dacht eten? Ik heb zojuist iets gegeten en geen trek mee, maar dit maakte niet uit en ik moest beneden maar even wachten..

Na een kwartier kwamen er wat bewoners aangelopen en ik dacht aanvankelijk dat ze hun pyjama al aan hadden, maar dit bleek weer een ander model van de traditionele kleding te zijn en we stapte met 10 man in het busje...(met gevaar voor eigen leven moet ik wel zeggen, want de oude wijze man over wie ik het eerder had reed en we warden met regelmaat van links naar rechts van voor naar achter geslingerd en de vrouw (madame kong) die naast hem zat riep alleen maar slowdown, right, left, no the other right...) naar ik denk ongeveer 20 minuten rijden kwamen we bij ik kan het wel een grote eettent noemen waar zich met name Chineese mensen hadden verzameld. Toen we daar met zijn 10'en aan tafel zaten kreeg ik te horen dat we bij een celebration zaten, of ik het goed verstaan heb weet ik nog steeds niet, maar wat ik heb meegekregen was het The celebration of God's birthday''.

Wat je, je daarbij voor moet stellen is het volgende:

• Veel tafels met gemiddeld 10 mensen
• Je krijgt veel eten en de (rijke) chineese die er zitten drinken veel bier
• Wij zijn bij ik denk de 6de gang vertrokken en toen had iedereen eigenlijk al te veel gegeten
• Je krijgt ieder een bord en je moet uiteraard chopsticks gebruiken, maar de maaltijden worden geserveerd op een groot bord (in het midden van de tafel) en iedereen pakt er wat van af
• - Daarbij moet je, je ook echt het chineese eten voorstellen van ‘'alles is heel'' dus vissen met hoofd en ogen, eend met hoofd en snavel, vrijwel een complete varkens kont etc..
• Je snapt dus wel dat ik hier vrij weinig van gegeten heb al moet ik zeggen dat de shrimps met mango erg goed waren...
• Daarnaast is er ‘'vermaak'' (ik kon er zelf niets van verstaan, maar blijkbaar was het leuk want er waren vaak mensen aan het klappen en aan het lachen) in de vorm van een veiling en dit was geen veiling voor ‘'de gewone burger'' maar een veiling voor ‘'de ik-heb-te-veel-geld-burger''. Er gingen hier chineese vlaggen voor meer als 2000 euro (zo'n 10.000 ringgit) de deur uit, die wat ik hoorde van mijn buurman normaal te koop zijn voor nog geen 10% van dat bedrag...
• Ook gingen er verschillende soorten (dure) wisky over de toonbank en onze voorburen waren er in geslaagd een binnen te halen en begonnen er maar meteen aan...
• Rond 11 uur waren we thuis, ik vol muggenbuilten en een piep in mijn oor (de luidspreaker, een enorme stond achter mij opgesteld), maar wel een geweldige ervaring erbij!(helaas geen foto's)

Dit weekend staan er meer leuke dingen op de planning want hoogstwaarschijnlijk komen er zaterdag wat Aiesecers hier heen om samen met mij een watergevecht te houden met de bewoners en het plan is om savonds spaghetti te koken voor iedereen, zondag is er de viering van het 50 jaar bestaan van het huis...vanochtend hebben we hiervoor al watmaak-het-niet-al-te-ingewikkelde dansjes (met gemiddeld niet meer als 3 verschillende bewegingen) mogen oefenen....;)

Heel veel liefs uit Johor Bahru!

ps. Voor degene die er naar vroegen hier mijn adres:

Mijn adres hier is:

En het is hier 7 uur later als in Nederland;)

Mijn weekend @ Kota Tinggi....

was super! Dit weekend was er DE Appraisal Night van Aiesec, watbij Aiesec UTMbetekent dat je met zo'n 50 mensen een weekend weg gaat naar een plek waar je heerlijk in een hangmat onder een palmboom kan liggen, gaat bbq'en, vers geplukte kokosnoten eet, een boottripje maakt, een heleboel spelletjes speelt (van treasure hunt en truth or dare tot een wedstrijd noodles eten). Vor mij betekende het ook dat ik een heleboelnieuwe mensen leerde kennen en dingen zag die ik niet eerder had gezien en ik denk veel mensen met mij niet (apen met een luier om, eenhuis midden op het meer en de meest vreemde insecten...)

Kortom een geslaagd weekend en omdat beelden meer zeggen als 1000 worden zal in binnenkort wat foto's uploaden om jullie mee te laten genieten van afgelopen weekend...!

Dan nog even een paar leuke wist je datjes:

- Je hier in Maleisie nergens met Euro's terecht kan, wat ik wel had gedacht

- Het Indische eten hier ontzettend lekker kan zijn, maar als je niet uit kijkt je daarna een emmer water leeg moet drinken

- Hier in het tehuis ook vaak pure chilli maaltijden worden gegeten

- Maleisie (volgens mij) het land is waar de meeste culturen in verenigd zijn

- Het hier nu zo'n 32 graden is, maar er wel regelmatig een stortbui valt die beter is als de gemiddelde douche

- Er behoorlijk wat mensen uit Indonesie studeren in (het zuiden van) Maleisie, omdat het in Indonesie moeilijk is om toegelaten te worden op de Universiteit

- Het onderwijssysteem en Aiesecin de meeste landen totaal anders is als in Nederland

- Maleis niet echt een hele moeilijke taal is, maar ik helaas nog maar weinig progressie boek met mijn Maleisiche woorden omdat de meeste mensen redelijk tot goed Engels spreken

- Ik van de week over de poort heb moeten klimmen om binnen te komen

- Ik steeds meer begin te genieten van het hier zijn, de andere cultuur en de mensen

Hele dikke kus van mij