Mijn eerste werkdagen...

Ik moet zeggen dat ik mij al steeds meer op mijn plek begin te voelen hier...(waar ook de super leuke en lieve berichtjes van jullie aan hebben bijgedragen!Dank je wel!)

Zondagavond ben ik met wat Aiesecers gaan eten ongeveer 10 minuten met de taxi vanaf hier. Het was super om de andere interns en Aiesecers te ontmoeten en op een of andere manier voelt het als of je meteen een band hebt en ik moet zeggen dat ik dat natuurlijk ook wel heel erg nodig had...

Daarnaast wordt ik door de medewerkers ook steeds meer betrokken en begin mij waarembel ook een beetje 'nuttig' te voelen in Johor Cheshire Home!Maandagochtend moet ik bekennen dat er nog wel een behoorlijk down moment kwam. De mensen waarmee je echt iets kan doen gaan rond een uur of 8 sochtends naar school en zijn rond 3 uur smiddags weer terug, de mensen die ''thuis' blijven zijn eigenlijk de mensen waar je heel weinig mee kan, je probeerd dan een beetje te tekenen en te puzzelen met ze, maar als je daar zo'n 2 uur mee bezig bent heb jij en in sommige gevallen ook zij het wel weer gezien...

Daarnaast is het ook vooral moeilijk om voor allemaal wat leuks te verzinnen, het verschil qua niveau is nog best groot en wanneer ik vraag aan de begeleiding wat ze normaal doen met de bewoners blijft het vrij stil....''we zitten gewoon een beetje' en ja dat is juist het genen wat ik niet kan en ook niet wil doen hier!

Na maandagochtend werd het echter beter, ik werd mee gevraagd om wat kleding te kopen voor de mensen hier omdat ze met zijn alle op de foto moesten (21 maart bestaat JCH 50 jaar), daarna nog een jurk aangemeten voor een Chinees meisje wat hier woont en vervolgens was het al weer etenstijd. Gisterochtend ben ik om acht uur met een jongentje van 12 mee naar school gegaan wat erg leuk was. Er wordt daar les gegeven door 4 Moslima's en er komen meer jongere kinderen daar, van zeg 3 tot 14, maar er is loopt ook een oud kind rond van 34 ;). Het is leuk om te zien hoe ze les krijgen en ze een beetje uit te dagen met een puzzel of een spel...

Smiddags ben ik weer overal heen gesleurd, wat ik wel erg prettig vind moet ik zeggen. Smiddags gaan de meeste namelijk even slapen en is er weinig te doen...dat moment is nu ook weer aangebroken ;) Ik heb vanochtend een beetje balspelletjes gedaan met degene die enigzins konden vangen en gooien, daarna wat getekend, gepuzzeld en ''memorie met nieuwe spelregels'' gespeeld!Vanavond is er een Aiesec meeting van 5 tot 7 waar ik onwijs veel zin in hebt niet omdat ik de rollcalls nou zo geweldig vind, maar met name om de mensen daar te ontmoeten en de universiteit te bekijken...Ik ga dan ook proberen om rond un uurtje of 3 weg te komen zodat ik samen met een andere intern Marie (uit China) even een rondje UTM (Universiti Technologi Malaysia) kan doen!

Verder ga ik vrijdag mee naar school ben erg benieuwd en ben ik zaterdag uitgenodigd op de Apraisal pary van Aiesec, leuke dingen in het voorutizicht dus....

Liefs vanuit Johor Bahru!

Het zonnetje is weer gaan schijnen...!

Lieve Allemaal,

Na een pittige reis ben ik dan eindelijk aangekomen waar ik al een paar maanden naar uit heb gekeken..Maleisie, om precies te zijn Johor Bahru, Johor Cheshire Home. Ondanks dat de reis lang en vermoeiend was en we 2 uur te laat vertrokken uit Dusseldorf wegens technische problemen (met het laden van de spullen)ging alles eigenlijk op rolletjes..Ik haalde op het nippertje mijn vliegtuig in Dubai en arriveerde precies op tijd in Singapore...(waar iedereen in eens met een bril lijkt te lopen)

Vanaf hier heb ik er nog zeker 3.5 uur over gedaan om over de grens de komen en ik kwam rond 7 uur savonds (lokale tijd, het is hier 7 uur later) dan ook helemaal gesloopt aan op het adres waar ik de komende 8 weken zal verblijven...

De manager en de meeste andere medewerkers waren al naar huis en ik werd opgevangen door een man die ik eerder een oude en wijze man zou hebben genoemd, maar sinds een paar uur weet ik ook zijn naam, Mr. Kim. Stel je iemand voor, smal, wit haar, hoofd gebogen als hij loopt en sloffend op afgesleten slippers en dan heb je hem!

Hij nam mij na dat ik gedoched had mee het dorpje in, liet mij het een en ander zin, in hoeverre je iets kan zien in het donker, en nam mij mee ''uiteten'. in een Chinees restaurant, waa ik de eigenaar nu zou herkennen aan een pukkel met daaruit een pluk haar op zijn onder kin, raadde mij aan om noodles te nemen zonder chilli of pepers. Dit leek mij gezien mijn gevoelige darmen ook een heel goed idee en ik moet zeggen dat het dat nog steeds is ;)

Toen we thuis kwamen ben ik meteen in bed gekropen, waar ik naar 3 uur alweer wakker werd in de veronderstelling dat het alochtend was. Ik was al bijna naar mijn badkamertje gelopen toen ik besloot toch even op mijn telefoon te kijken, toen ik zag dat het half 2 was wantrouwde ik mijn telefoon toch een beetje (had er net een nieuwe (lokale) simkaart in gedaan dus je weet maar nooit) dus hebh toch even mijn deur open gedaan om naar buiten te kijken. Het bleek toch echt geen ochtend te zijn en het waren enkel de tl lichten die heerlijk mijn kamer in schenen...vervolgens kon ik maar moeilijk in slaap komen en ben uiteindelijk om half 8 maar weer opgestaan omdat ik beneden het geluid hoorde van ontbijt borden...(ze ontbijten hier elke ochtend om 7 uur)

Toen ik beneden kwam was iedereen net van tafel en liep een beetje rond...ik was natuurlijk even het middelpunt van de belangstelling, wat wie was ik en was er niemand bij mij? (normaal komen de trainees met zijn 2) en waar kwam ik dan vandaan? Het was leuk om met iedereen kennis te maken, moeilijk is het echter wel dat er een groot verschil zit tussen de mensen. De een spreekt Engels en gaat naar school, de ander kan niet lopen en niet praten...

De eerste dag was duidelijk heel erg wennen en ik moet bekennen dat ik meerdere keren heb gedacht: wat doe ik hier alleen? Zonder mede stagair met Aiesec behoorlijk ver weg, voelde ik mij in eens verdwaald en verloren... ondanks dat de mensen ontzettend aardig zijn en het beste willen, zijn ze allemaal een stuk ouder, praten niet heel goed Engels en lijken te verwachten dat je op de eerste dag niet heel veel meer nodig hebt als eten...

De gedachten dat ik hier nog 8 weken moet zitten, ver van andere studenten, ver van de stad , een hek wat om 9 uur gesloten wordt en de gedachte dat ik niet heel makkelijk alleen weg kan omdat er vaak mensen worden overvallen werd me een beetje te veel...

Vandaag schijnt de zon echter weer, ik ben wat meer uitgeslapen en zie het weer zitten. Ik zal er toch zelf iets van moeten maken, vanavond ga ik eten met wat mensen van Aiesec en net ben ik toch alleen even naar wat winkels verder opgelopen, heb een jongen Engelse les gegeven en heb ook besloten veel te gaan doen met Aiesec, althans zoveel als mogelijk is en met name in de weekenden....(ik moet niet teveel tijd hebben om na te denken..)

Aiesec zit vrij ver weg en gister had ik bijvoorbeeld graag naar een optocht in de stad gewild, maar er was niemand die met mij mee kon. Op een gegeven moment had ik besloten dan zelf maar een taxi te nemen, maar dat werd mij toch sterk ontraden door Madame Kong en ik moet zeggen dat ze ook gelijk had; ik ken de buurt niet, het is donker en niet super veilig en ja goed dan sta je daar alleen naar de jaarlijkse optocht te kijken en dan....?

Lieve mensen ik mis jullie (nu al), maar ga er (proberen) iets moois van te maken! Kijk er nu al naar uit om lekker aan de slag te gaan, om met de mensen hier iets leuks te doen, dan zullen de dagen vast voorbij vliegen....

Liefsuit Maleisie!

ps. 1: Het is hier erg warm!

ps. 2: Mijn (tijdelijke) nummer is +60167516710

ps. 3: De volgende keer zorg ik voor foto's van mijn kamer, van de mensen en van de omgeving!

Welkom op mijn reisblog!

Lieve Allemaal!

Hier is die dan toch, mijn blog waarop je vanaf 4 Maart mijn avonturenreeks in Maleisie zal kunnen volgen...! Ik zal proberen jullie met regelmaat te voorzien van nieuwe verhalen en foto's!

Wanneer je automatisch een mailtje wil ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of nieuwe fotos opstaan, meld je dan even aan voor de mailinglijst door je emailadres achter te laten in de rechter kolom.

Ik ga jullie missen!

KusElla