Het zonnetje is weer gaan schijnen...!
Lieve Allemaal,
Na een pittige reis ben ik dan eindelijk aangekomen waar ik al een paar maanden naar uit heb gekeken..Maleisie, om precies te zijn Johor Bahru, Johor Cheshire Home. Ondanks dat de reis lang en vermoeiend was en we 2 uur te laat vertrokken uit Dusseldorf wegens technische problemen (met het laden van de spullen)ging alles eigenlijk op rolletjes..Ik haalde op het nippertje mijn vliegtuig in Dubai en arriveerde precies op tijd in Singapore...(waar iedereen in eens met een bril lijkt te lopen)
Vanaf hier heb ik er nog zeker 3.5 uur over gedaan om over de grens de komen en ik kwam rond 7 uur savonds (lokale tijd, het is hier 7 uur later) dan ook helemaal gesloopt aan op het adres waar ik de komende 8 weken zal verblijven...
De manager en de meeste andere medewerkers waren al naar huis en ik werd opgevangen door een man die ik eerder een oude en wijze man zou hebben genoemd, maar sinds een paar uur weet ik ook zijn naam, Mr. Kim. Stel je iemand voor, smal, wit haar, hoofd gebogen als hij loopt en sloffend op afgesleten slippers en dan heb je hem!
Hij nam mij na dat ik gedoched had mee het dorpje in, liet mij het een en ander zin, in hoeverre je iets kan zien in het donker, en nam mij mee ''uiteten'. in een Chinees restaurant, waa ik de eigenaar nu zou herkennen aan een pukkel met daaruit een pluk haar op zijn onder kin, raadde mij aan om noodles te nemen zonder chilli of pepers. Dit leek mij gezien mijn gevoelige darmen ook een heel goed idee en ik moet zeggen dat het dat nog steeds is ;)
Toen we thuis kwamen ben ik meteen in bed gekropen, waar ik naar 3 uur alweer wakker werd in de veronderstelling dat het alochtend was. Ik was al bijna naar mijn badkamertje gelopen toen ik besloot toch even op mijn telefoon te kijken, toen ik zag dat het half 2 was wantrouwde ik mijn telefoon toch een beetje (had er net een nieuwe (lokale) simkaart in gedaan dus je weet maar nooit) dus hebh toch even mijn deur open gedaan om naar buiten te kijken. Het bleek toch echt geen ochtend te zijn en het waren enkel de tl lichten die heerlijk mijn kamer in schenen...vervolgens kon ik maar moeilijk in slaap komen en ben uiteindelijk om half 8 maar weer opgestaan omdat ik beneden het geluid hoorde van ontbijt borden...(ze ontbijten hier elke ochtend om 7 uur)
Toen ik beneden kwam was iedereen net van tafel en liep een beetje rond...ik was natuurlijk even het middelpunt van de belangstelling, wat wie was ik en was er niemand bij mij? (normaal komen de trainees met zijn 2) en waar kwam ik dan vandaan? Het was leuk om met iedereen kennis te maken, moeilijk is het echter wel dat er een groot verschil zit tussen de mensen. De een spreekt Engels en gaat naar school, de ander kan niet lopen en niet praten...
De eerste dag was duidelijk heel erg wennen en ik moet bekennen dat ik meerdere keren heb gedacht: wat doe ik hier alleen? Zonder mede stagair met Aiesec behoorlijk ver weg, voelde ik mij in eens verdwaald en verloren... ondanks dat de mensen ontzettend aardig zijn en het beste willen, zijn ze allemaal een stuk ouder, praten niet heel goed Engels en lijken te verwachten dat je op de eerste dag niet heel veel meer nodig hebt als eten...
De gedachten dat ik hier nog 8 weken moet zitten, ver van andere studenten, ver van de stad , een hek wat om 9 uur gesloten wordt en de gedachte dat ik niet heel makkelijk alleen weg kan omdat er vaak mensen worden overvallen werd me een beetje te veel...
Vandaag schijnt de zon echter weer, ik ben wat meer uitgeslapen en zie het weer zitten. Ik zal er toch zelf iets van moeten maken, vanavond ga ik eten met wat mensen van Aiesec en net ben ik toch alleen even naar wat winkels verder opgelopen, heb een jongen Engelse les gegeven en heb ook besloten veel te gaan doen met Aiesec, althans zoveel als mogelijk is en met name in de weekenden....(ik moet niet teveel tijd hebben om na te denken..)
Aiesec zit vrij ver weg en gister had ik bijvoorbeeld graag naar een optocht in de stad gewild, maar er was niemand die met mij mee kon. Op een gegeven moment had ik besloten dan zelf maar een taxi te nemen, maar dat werd mij toch sterk ontraden door Madame Kong en ik moet zeggen dat ze ook gelijk had; ik ken de buurt niet, het is donker en niet super veilig en ja goed dan sta je daar alleen naar de jaarlijkse optocht te kijken en dan....?
Lieve mensen ik mis jullie (nu al), maar ga er (proberen) iets moois van te maken! Kijk er nu al naar uit om lekker aan de slag te gaan, om met de mensen hier iets leuks te doen, dan zullen de dagen vast voorbij vliegen....
Liefsuit Maleisie!
ps. 1: Het is hier erg warm!
ps. 2: Mijn (tijdelijke) nummer is +60167516710
ps. 3: De volgende keer zorg ik voor foto's van mijn kamer, van de mensen en van de omgeving!
Reacties
Reacties
Hey lieve zus,
vind het een fijn om te horen dat je goed bent aangekomen. De eerste dagen in je eentje aan de andere kant van de wereld, zonder mensen om je heen met wie je echt lekker kan praten, zijn misschien pittig. Maar als je straks eenmaal bezig bent en wat meer mensen hebt ontmoet zal daar vast snel verandering in komen!
Verklaring voor de bril trouwens:
Mensen daar denken intelligentie uit te stralen wanneer ze een bril dragen. Dusss als je slim wilt overkomen..zet dan je bril op..maar waarschijnlijk ben je daar zonder bril ook al geloofwaardig genoeg in!;)
Ik hoop dat je de komende dagen een beetje je plekje gaat vinden daar...en ons niet meer mist!;) En ik wil natuurlijk heeeeel graag foto's zien van je omgeving daar, dus die moet je maar snel op de site zetten!
Hou je taai sissie!!!
Lieve meid,
het is leuk om te lezen hoe jouw eerste dagen gegaan zijn... vervelend om te lezen dat je nog even je plekje moet vinden daar! Lieve meid, probeer te genieten van de mooie momenten daar want later zul je er met een zonnestraal ;) op terugkijken... En als je ons echt mist, dan weet je wat je moet doen he?! Je hebt genoeg enveloppen bij je!!!
Veel plezier daar en ook een klein beetje sterkte voor de eerste dagen! Ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen lieve meid!
Veel liefs van Niki.
Heey Meis!
De eerste dagen(week) zijn volgens mij altijd lastig, hoorde ik ook van ander stagiairs. Je moet even je draai vinden, maar daarna wil je straks vast niet meer weg;). Hoe zijn de mensen van aiesec daar? Heb je je buddy al ontmoet?? En inmiddels al een rondleiding gehad of gehoord van komende aiesec activiteiten? Zou daar zeker aan meedoen. Weet je ook al of er andere stagiaires zijn die misschien ergens anders werken, maar waarmee je leuke dingen kan ondernemen?
Succes en keep us posted! Ben ook benieuwd naar de foto's.. :)
Liefs xx Kelly
Heeey Ellie!
Respect hoor, hoe je dit zo doet! Wel vervelend dat het Engels allemaal moeilijk gaat enzo (bij de anderen) en dat het nog even wennen is. Trouwens nog van harte gefeliciteerd met het behalen van je diploma! Wat een opluchting moet dat zijn....respect hoor!
Het lijkt me een goed idee om zoveel mogelijk met Aisec-mensen om te gaan....misschien kunnen zij je ook wat tips geven enzo (waar je goed naartoe kunt gaan enzo). Hopelijk heb dadelijk je draai gevonden.
Fijn dat in ieder geval de zon schijnt (of was dat niet letterlijk bedoelt ook??).
Meis heel veel succes en liefs (nu nog even vanuit Engeland).
XXX
Hai meisje,
Al het begin is moeilijk.....helaas.....maar wel heel goed van je dat je al lekker veel probeert te ondernemen, heb je wat minder tijd om over alles na te denken ;)
Het plezier komt vast heel snel en dan wil je helemaal niet meer terug! Blijf iig lekker verhalen schrijven, dan kan iedereen je - als het wat minder gaat - een beetje motiveren!
Liefs!
Lieve Elsje,
Wat ben ik blij dat het zonnetje weer is gaan schijnen,
Bijzonder fijn dat je zondag met aisec mensen hebt kunnen praten en eten
Vandaag lag hier voor de verandering weer sneeuw en het is wedereom erg koud.
Wat het weer betreft zijn we heel erg jaloers op jou.
Lieve Ella ben benieuwd naar de foto s
Tot schrijfs Dikke kus mama
Hoi Ella,
Ik wordt steeds trotser op jou!!
Onzettend dapper dat je alleen je weg moet vinden en ik weet zeker dat je dat gaat lukken ( zit gewoon in de familie). Ik kan mij voorstellen dat de vermoeidheid ook zeker meewerkt in je gevoel want je hebt niet een hele reis achter de rug maar ook een hele studie. Ik wens je veel uitdaging en als ik het zo lees dan heb je hieraan geen gebrek. Schrijf je ervringen op alsof je het tegen iemand verteld dat is altijd leuk om later terug te lezen en het geeft je houvast en afleiding. Enne ... die zon die blijft gewoon schijnen zeker weten. Mocht je nog ideetjes nodig hebben om wat te doen met de mensen waarvoor je ingeschakeld bent dan kun je altijd om tips vragen. Voor nu hou je taai !! EN GENIET van al het nieuwe en spannende. Ik vond het heel fijn om wat te lezen over jou en hoe het je vergaat.
liefs |Helma
Ella!!
Heeeeeel herkenbaar het gevoel wat je nu hebt die eerste dagen zo alleen in het buitenland!! WAT doe ik ook alweer hier?? Waarom moest ik ook alweer per se alleen naar het buitenland? Maar lieve El, no worries, heeft echt iedereen last van! (laat ik even voor 'iedereen' spreken ;-) Maar weet, over een paar daagjes kijk je er al heel anders tegenaan, je went snel en dan denk je...waaaar maakte ik me ook alweer druk om die eerste dagen?? Ben erg benieuwd naar de rest van je verhalen en je mist tot nu toe nog helemaal niets in NL hoor...het sneeuwde vandaag namelijk weer.
Meid hou je taai en ik denk aan je! Ik kijk uit naar je volgende verhaal!
Veel liefs Marieke
Ha meis!
Leuk om je verhaal te lezen! Ik begrijp helemaal hoe je je voelt... het is denk ik heel normaal om je een beetje verloren te voelen in een compleet andere wereld, waar je (nog) niemand kent en nog niet je draai hebt gevonden. Maar dat komt vanzelf!
Je moet maar zo denken: je bent een verre reis aan het maken, in je up. Je bent een avonturier. En een avonturier maakt leuke, en minder leuke dingen mee. Als je terugkomt, kun je verhalen vertellen. Verhalen over leuke dingen, en minder leuke dingen. Maar alles wat je meemaakt, draagt bij aan je verhaal!
En, wat mij helpt, is om te bedenken dat je over een paar weken weer thuis bent. Dus als je je hier eenzaam, of niet op je plek, of ontheemd voelt, dan is dat maar tijdelijk. Over een tijdje ben je weer thuis en dan is alles weer zoals het was! En in de tussentijd moet je er maar het beste van maken, en jou kennende gaat dat helemaal lukken...
Super dat het is gelukt met afstuderen trouwens, gefeliciteerd! Als we allebei terug zijn, drinken we er een borrel op!
Nou meis, hou je taai, ik kijk uit naar je volgende verhaal!
Liefs!
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}